Kameraden,matties en besties

Je hebt zo focking veel vrienden dat je niet eens meer weet op wie je kunt bouwen. Je kameraden zijn je kameraden, je matties blijven matties, je besties, ja inderdaad for ever je besties.
Je probleem lost je kameraad voor je op, je mattie steunt je door lief en leed, en je bestie kan met je huilen én lachen. Waarom gaan we mensen vertrouwen? Waarom, als we aan het einde toch wel; je kameraden, je mattie of je bestie de schuld geven?

Je denkt dat je die onbekenden kan vertrouwen, en op dat gevoel vertrouw je nog meer. Je gaat onbekenden vertrouwen dat het vanzelfsprekend word. Je vind het normaal dat je bij elkaar gaat zitten, jou vragende gezicht word met een knik beantwoord; “is goed, die opdracht doen wij samen.”
Daar zijn niet eens woorden voor nodig. Nu ben je vrienden.
Hoe vaker zoiets, hoe betere vrienden je word. Hoe vaker je op dat ene gevoel gaat vertrouwen; hoe vanzelfsprekender het allemaal word. Schoolopdrachten gaan over in bioscoopbezoekjes, en de zaterdagmiddag. Nu vertrouw je nog steeds op dat ene, vooral vanzelfsprekende gevoel, en vertrouw je je vrienden je verhalen en geheimen toe. Nu ben je echte vrienden.

En wie zou nu denken dat dit allemaal kapot kan gaan. Wie zou dat denken. Nee ik ook niet.
Okee, nu ben je goede vrienden komt er nog een onbekende bij. Gossie, wat nu? Accepteren.. ?
Ja. Tenzij je blind bent, en je ook blindelings vertrouwt, op dat ene vanzelfsprekende gevoel van vertrouwen. Juist. NIET DOEN.
Meneertje de Onbekende wil niet het vijfde wiel aan de wagen worden, maar gewoon goede vrienden. Nee hoor, hij probeert jou lek te steken. Zodat je wel van de auto af moet. En hij jou plaats in kan nemen. Banden kunnen toch niet voor altijd mee? Jij blijkbaar ook niet. Zelfs niet aan die super de luxe cabrio. Maar oke. Je zou toch verwachten, van JE VRIENDEN, dat ze je steunen tijdens dit proces.

Maar ho, geloof me. Dat doen ze niet. Ze laten liever een nieuwe band op de auto zetten, dan de oude te gaan plakken. Helaas is dit bij autobanden onmogelijk en zo ook bij echte,ware,hechte vriendschappen, word je gewoon omgeruild. Alsof je een sticker hebt met daarop; 'houdbaar tot'.
En je zou nu juist gaan denken, maar we waren toch echte vrienden?
Zou dit gebeurd zijn als jullie echte vrienden waren? Inderdaad...

Blijkbaar moet je blij zijn als je in je hele focking leven 1 goede vriend vind, en die dan ook kan behouden... want weet je. Soms lijkt het net alsof dit alles dan jou schuld is. Alle ruzie, alle commotie, alle toeters en bellen heb jij veroorzaakt! Nee hoor, het is puur meneer de Onbekende, die je op een harde maar eigenlijk onacceptabele manier door de grond laat zakken. En je vrienden? Die zijn zeker niet echt. Want echte vriendschap overwint alles, en dan komt het van beide kanten, kun je op elkaar bouwen, en laat jij, maar ook je vriend, niemand tussen jullie inkomen.

Oja, “we kunnen gewoon vrienden blijven, (ondanks alles), toch?”

onzin, je blijft het buitenbeentje. “nee sorry, het zal toch nooit meer als voorheen worden”, dat klinkt zo lullig.

Aan wie kun je al deze shit danken? Ook wel aan jezelf, maar niet helemaal.
Juist, aan je kameraden,matties of besties.

Het ligt er maar net aan, wat voor 'vriend' je aan de haak hebt geslagen.